Unha chea no 59

Que sorte poder documentar as fotos así, deste xeito, tal e como mas envía Lolín Lira. É o bó que ten escribir nas fotos pola parte de atrás. Parece unha parvada, pero non o é.   Imaxinade a cantidade de cousas que saberiamos agora dos nosos antepasados, si nas traseiras das fotos aparecesen apuntados os nomes dos fotografiados , os lugares, e incluso a data exacta na que se efectuou o disparo. Cantas preguntas estarían contestadas. Tomade nota que o tempo pasa. 

Pero centrémonos de novo no Avia, ó seu paso pola ponte de San Francisco. Mete medo, aínda que xa o miramos outras veces peor. Esta chea do Avia, en concreto, foi do día 28 de Decembro do ano 1959. Eu daquela, aínda non nacera, pero xa debía de andar dando couces no ventre da miña nai, e ó mellor de tanto escoitar o río, lle collín querencia a auga.

O tenor Antonio Araújo

O outro día, mentres estaba a ler o libro "Murgas e cancións dos Carnavais de Ribadavia",  veume á cabeza unha pequena nova que uns días antes recollera do xornal "El compostelano" publicado en Santiago de Compostela o 29 se Setembro do ano 1923.

Nela falábase do grande éxito que acadara un tenor galego, e máis concretamente ribadaviense,  nas lonxanas terras chilenas.

Pero o mellor será que pinchedes na foto e o comprobedes vós mesmos.

O tenor chamábase Antonio Araújo, e ben pouco sabemos del. Como me picaba a curiosidade,  soliciteilles rapidamente  informacións a  Lolín Lira, e a Marcos Gómez Moure, por si eles, que están bastante máis preparados ca min, sabían algo. E os dous respostaron o mesmo:

Que lle alcumaban "Casiano", e que aparecen reseñas nos xornais ribadavienses da época comentando os seus éxitos na Arxentina, en concreto, en Bós Aires o 5 de Xaneiro do 1929; e en Bahía Branca o 22 de Decembro do mesmo ano. 

Todo un misterio!   

Outra xuntanza no chalet de Alonso

Esta é outra das fotos que nos envía Xesús García. Tamén está feita no chalet dos Alonso, pero en concreto no ano 1911. Está firmada por Emilio Sánchez, que era farmaceútico, (tío avó de Tirso Sánchez)   e que lla envía a Jesusa García Varela, da que xa falamos nunha entrada anterior.

Como eu non son experto nestas cuestións, envieilla a Lolín Lira para que nos axudase nas identificacións.  Recoñeceu a  Manuel Meruéndano, que é o primeiro pola dereita, está de pé,  e ten unha man nun dos seus petos. A nena pequena que  está á súa dereita cunha especie de tocado na cabeza é  Rosita Alonso, (da familia do chalet, e nai  de José Antonio Hermida).  Tamén  recoñece a Javier Meruéndano, que está  sentado de primeiro pola esquerda cunha garavata con forma de T.
Do resto pouco, ou nada sabemos. Xa pasaron máis de cen anos, pero si coñecedes a alguén, deixade un comentario.

Murgas e cancións dos Carnavais de Ribadavia

O venres pasado presentouse no Museo Etnolóxico da vila  o libro  ""Murgas e cancións dos Carnavais de Ribadavia (ata 1936)" escrito por Antonio Pérez Mein, Marcos Gómez Moure e José Luís Chao Rey.

Un espectacular estudio, que aporta moita luz sobre unha das tradicións máis emblemáticas da vila.

Todos, nas nosas casas, escoitamos algunha vez aquelas vellas cancións coas que os nosos avós lembraban os antigos entroidos ribadavienses. Despois, grazas as exposicións de fotografía do Museo, fomos poñendolle cara a esas murgas, e ós seus compoñentes. Pero faltaba algo... As cancións transmitidas por tradición oral, e as fotos soltas, pouco información aportaban.

Este libro ven a encher este espacio baleiro. Nos seus capítulos, repletos de material gráfico, faremos un percorrido cronolóxico por todas as Murgas, con abondosa información sobre directores, músicos, letristas, cancións, programas de man e compoñentes, que veremos perfectamente identificados.

Logo ven un capítulo que me chamou poderosamente a atención (aínda que eu non son músico) pola cantidade de partituras de cancións que contén, algunhas  delas recuperadas da tradición oral, e que de seguro con esta publicación, vaise evitar a súa desaparición e olvido.

Para rematar, faise un estudio das sociedades e sitios onde se facían os bailes e asaltos no Entroido, e dos cadros líricos formados na vila naqueles tempos.

En definitiva, un inxente traballo de investigación levado a cabo nestes últimos anos, feito por outra parte sen axudas, e autofinanciado polos propios autores, que penso que debería de ocupar un lugar destacado nas nosas bibliotecas.

Só nos resta dende aquí, felicitar e dar as grazas ós autores polo seu traballo, e animalos  para que sigan nesta mesma liña. Deixovos a portada do libro, e unha foto dun deles.

Portada

Marcos Gómez Moure

A foto de Jesusa

Nestes días pasados recibín con moita ledicia un email de Xesús García, que se acompañaba dun par de fotos, para tratar de pescudar sobre o sitio no que estaban feitas, xa que pertencían a parentes de seu, e el non era capaz de ubicalas.

A primeira, que é esta, está firmada no ano 1910 por Jesusa García Varela (que debe de ser a muller marcada coa cruz), que si entendín ben, era natural do Carballiño, e estaba casada con José Osorio Martínez, que era catedrático no Instituto de Ourense.

Jesusa tiña un irmán chamado Antonio García Varela, que casara con Teresa Sánchez, e que mantiña unha casa en Santa María de Castrelo.

Tras poñervos nestes antecedentes, que penso que son obrigados, dicir que na foto tamén aparece sentado na primeira fila, e con bigote, José Luís García Boente, que era médico, e irmán de Gonzalo García Boente que fora notario na vila.

José Luís e Gonzalo eran fillos de Gerardo García Espinosa (Pazos de Arenteiro 1850- Ribadavia 1926) e de Isaura Boente Hermida, natural de Mondariz, que fora  madriña de bautizo e de voda dunha das miñas avoas, que levaba o seu mesmo nome.

Como o motivo da consulta era ubicar a foto, eu penso que se sacou, sen dúbida de ningún tipo, no "chalet dos Alonso", no centro da vila, xa que este, era por esas datas un dos lugares de reunión da burguesía da vila e do Ribeiro. Fixádevos sobre todo na carpinteiría das ventás , e na balaustrada das escaleiras que seguen a ser as mesmas.

Xa sei que vai a ser moi difícil recoñecer a alguén máis, pero si algún de vós pode aportarnos algún dato máis sobre a foto, estaríamoslle moi agradecidos.

Grazas Xesús pola foto e pola información.

Unha esquina

Mirade que recordo cantidade de cousas da vila, pero  desta esquina que aparece na foto de hoxe, non teño nin o máis mínimo remorso. Tamén vos teño que dicir que non sei en que ano se fixo esta foto, xa que o máis probable, é que se fixese antes de que eu nacera, ou alo menos antes de que eu tivese uso de razón, polo que sería imposible que eu recordase algo desa entrada que se ve aí, con ese portón, que supoño debía de dar acceso ás viñas dunha gran finca que ascendía ata casi o Piñeiral, como podedes comprobar na foto aérea que puxemos fai uns días. 

Da esquina oposta, a da Alameda coa rúa López Ramón, si que lembro cousas, como  a firma que lle botamos o meu can e máis eu, no formigón aínda fresco o día no que estaban a rematar as obras do muriño que separaba a beirarúa da Alameda. Sempre que pasaba por alí vía as miñas iniciais,  e ó lado a pegada dunha das patas do Sil. Agora desapareceron,  fai uns anos humanizaron a Alameda, e derrubaron o muro.
Como vedes as cousas van mudando, unhas para mellor, e outras non tanto.
Que teñades unhas boas festas, e que o ano que ven todo sexa mellor.

Outra foto da barca do Miño

Fai algúns días algún de vós me pedía fotos da barca e dos barqueiros, e contesteille que as que teño son estas, as que xa están publicadas, e co seu tamaño orixinal, e que non tiña ningunha máis.

Xa me gustaría posuir fotos ben grandes destas barca, para poder amplialas e ver con claridade os detalles.

Pero este días pasados atopei en Internet esta outra postal da barca do Miño. A verdade é, que como poderedes comprobar,  ten moi baixa resolución, xa que isto é un dos problemas das fotos  que se atopan na Rede, e non hai amaño posible para poder mellorala.

Teño que recoñecer tamén que ó levar tanto tempo poñendo fotos, é posible que algunha se poida repetir, pero penso que este non é o caso.

Parece como si a barca chegase ó noso lado do río, ateigada de xente mollada, e digo isto, polos paraugas abertos que se ven a bordo. Como si a foto a fixeran no inverno.

Ou ó mellor estou trabucado, e a sacaron no verán, e o que vemos son quitasoles, que se levaban moito daquela entre as señoras.

O cárcere e o cemiterio

Nestoutra foto que nos envía Lolín Lira, e que seica é de Pacheco, podemos ver o aspecto que tiña a nosa vella cadea pola súa parte traseira. A foto está sacada dende o interior do camposanto, e ven que nin pintada para acompañarnos durante este mes de Santos.

Do vello cárcere, que hoxe xa non existe, pouco vos podo dicir, xa que nunca pasei máis aló das dependencias do vestíbulo, que era onde estaban as oficinas da Garda Civil alí destacadas.

Do camposanto, onde descansan os nosos devanceiros, poderiamos falar máis tempo, e facer un percorrido polas súas esculturas, os seus epitáfios, e os seus nichos, e tamén poderiamos salientar a inscripción, que hai no muro da entrada, e que chama poderosamente a atención a todos os que por alí pasan. Está enmarcada baixo uns ósos e unha caveira, coma se fose un macabro aviso ós navegantes:  "Eterno bien os espera o eterna infelicidad. Sed pues justos, o temblad". 

Pero quizás a imaxe máis fermosa que teño do camposanto, esté gardada na miña memoria. Penso que a vin repetida alo menos en varios ocasións. Unhas veces á volta dun día de caza, e outras, á volta dalgún magosto, sempre ó descendermos do monte de Santa Marta cara á Foz o día de Tódolos Santos. 

Imaxinádevos a vila dende alá arriba, entre a brétema dunha tardiña de outono, co fume saindo lene das chemineas e a luz que vai esmorecendo ós poucos dando paso ó negrume. Case que non se ve o camiño, e cando levantas a vista, e miras ó lonxe, ves unha chea de pequenas  lampadiñas e candeas que faiscan na noite. É como se o camposanto revivira de súpeto, e as almas dos nosos defuntos agradecesen que nos acordásemos delas.

O adro de San Domingos

Desta volta poñemos outra foto propiedade de Lolín Lira, feita en plena restauración da Igrexa de San Domingos, alá polos anos 1960 e 1961, na que se poden ver aínda moitos detalles de como era o seu antigo aspecto. 

Como Lolín é unha estudiosa da nosa historia e da nosa arte, acompaña a foto cun pequeno recordatorio das principais funcións que tivo ó longo da historia este edificio conventual, que como ela ben di, foi "multiusos", xa que trala exclaustración, foi  hospital, e dende 1850 escola de nenos, e incluso no ano 1865 instalouse alí un teatro ou coliseo que levaría o nome de "Teatro Avia".
Xa no ano 1886 documéntase o seu uso como cuartel dos Batallóns da Reserva e desde o ano 1902 proxectábanse no seu teatro sesións de cinematógrafo “invento prodixioso do século XX” .

Posteriormente, cando "O Coca" instalou a fábrica de cadaleitos nun alpendre xunto ó Castelo, o seu almacén estaba situado nas dependencias do convento, e era alí onde se remataban as caixas.

Si ampliades ben a foto veredes detrás do tellado unha chea de piñeiros mansos, deses que dan piñóns, na ladeira do monte do "Piñeiral",  xusto onde hoxe está situado o desmonte que hai no cruce da estrada da Franqueirán coa antiga que ía a Vigo.
Son eses piñeiros os que me traen á memoria un encontro nese monte con D. Delfín. Lembrades ? Era un dos mestres do Grupo Escolar, xunto con D. Pepe e D. Pedro.
Pois ben, unha tarde iamos meu avó e máis eu cara ó "Palomar" e a "Ibia", cando ó lonxe albiscamos como alguén trataba de gatuñar a un piñeiro, aproximámonos e atopamos a un D. Delfín suoroso, en mangas de camisa, pero co chaleco ben posto, mentres que e a chaqueta e o chapeu, penduraban do cano dunha pequena escopeta do calibre 36 que durmía apoiada nun penedo.
Levaba xa apañados unha chea de piñóns polo chan, mais tentaba acadar aínda alguha  piña máis. Queixábase  de que non había caza, pero eu penso que devecía polos piñóns.  

O ábside de San Domingos e os seus arredores

Esta foto que nos envía Lolín Lira, xa ten alo menos 50 anos, e recortei a súa parte superior esquerda, para amosarvos a parte que para min ten máis interese, que son sen dúbida  esas viñas, que lentamente van ascendendo polas abas do Piñeiral.

Non é que o ábside da igrexa non teña importancia. O que pasa, é que eu persoalmente penso que xa está fotografiado dabondo, e esa zona que se ve detrás, e que hoxe ocupa o barrio de "Os chalets", nunca a vira deste xeito, aínda que supuña da súa fisonomía polas fotos aéreas como a que puxemos o outro día.

Destacan entre a paisaxe esas pequenas construccións de dous pisos, de planta cadrada, cunha soa estancia por planta, que abundaban nas grandes viñas dos arredores da vila. Penso que algunha aínda se conserva na Barca, e lembro outras como as que había perto do camiño que ascendía dende a vila cara á Franqueirán, ou a que había na Estación nunha finca que era propiedade de Dona Celeste, "A Xenerala".

Eran alpendres destinados a gardar as ferramentas relacionadas coas tarefas agrícolas, pero cun estilo máis fachendoso, é dicir cun pouco máis de luxo. Temos que pensar que daquela, cando se construiron, estas propiedades quedaban afastadas do centro urbán, e a xente ía a elas a pasar o día, polo que a parte superior da casiña servirialles para, ademais de poder ollar toda a propiedade, facer algún xantar, e inclusive botarse unha sesta cando se terciase. 

Non é que eu saiba moito de arquitectura agraria, pero polo que recordo estas pequenas construccións non as teño visto noutros sitios, a non ser nos arredores de Ribadavia.

Grazas Lolín por compartir connosco estas fotos. 

O blog de Paco Couto

Penso que xa coñecedes de sobra ó noso colaborador Francisco Couto, un artista que ó longo destes anos nos foi aportando fotos e documentos relacionados coa súa familia, e o que é máis importante, debuxos cos que amosa a súa particular visión de Ribadavia e os arredores. 

Agora, decidiuse a compartir con todos nós outros debuxos, e algunha que outra acuarela, que ó longo dos anos foi apuntando nos seus cadernos. 

O debuxo é algo innato nel, xa que debuxa dende que era un cativo. A magoa, como el mesmo di, é a falta de continuidade, debido as máis das veces á  falta de tempo. 

Notaredes nos seus traballos unha certa deformación profesional, xa que a súa formación como arquitecto, lévao a reflexar cousas relacionadas con esa temática.

En fin, merece a pena que lle botedes unha ollada ó seu blog, e que perdades un pouco o tempo percorrendo as súas paxinas e ollando os seus traballos. 

O seu enderezo é: coutoarquitecto.blogspot.com.es

Benvido Paco.

Unha nova vista aérea

Recibo con moita ledicia unhas fotos que nos envía Lolín Lira, datadas a principios dos  anos sesenta. Esta, a primeira, é unha vista aérea da parte da Praza Maior, o Castelo, e a igrexa de San Domingos, na que podemos ver con todo luxo de detalles como estaba a nosa vila neses anos.

Na parte superior, no cruce da estrada de Francelos, vese como se está a construir a primeira "Estación de servicio" de Ribadavia, que penso que era propiedade do Sr. Gil. Coméntame Lolín que antes dela, só existían dous surtidores, un no cruce da estrada do Carballiño, propiedade do Sr. Meliñas; e outro en San Francisco, propiedade do Sr. Antonio de Quíns.

Un pouco máis abaixo vese tamén a vella cárcere-cuartel da Garda Civil, que pola forma que teñen os seus tellados parece que debía de ter unha especie de patio interior.

Se está a rematar tamén o edificio do Sanatorio, na Alameda, ó que lle falta toda a carpintería exterior, e un pouco máis arriba vemos o Grupo Escolar, flanqueado pola cara esquerda, por  un patio de sábrego, que remataba nunha pequena pendente, sobre a que se alzaba o chalet de Isabel "A Comadrona" illado entre viñas ate que se abriu a rúa de López Ramón, que subía desde o Castelo ata  "Os chalets". De feito na esquina superior dereita, vemos outra casa rodeada de viñedos que era propiedade da familia Freijido, e que estaba situada no que hoxe en día sería máis ou menos o inicio da rúa Otero Pedraio, xusto no cruce coa de López Ramón.

No Castelo non había nin piscina, nin pistas deportivas, que se fixeron uns anos despois.

E por último facer notar que o día que se sacou a foto, debían de cair os paxaros da calor que facía, xa que non se ve un alma pola rúa.

Castrelo según Couto

Hoxe poñemos outra desas pequenas obras de arte que, o noso colaborador, Francisco Couto nos envía dende Madrid. Como podedes ver trátase dun apunte de Castrelo, que tiña esquecido nalgún dos seus cadernos, e que recuperou para o noso blog.

Esta feito no mes de Setembro do ano 98, nalgunha das curvas da estrada, que desde  Santa Cristina vai descendendo cara ó Miño, e dende onde se pode ollar esta fermosa vista da central hidroeléctrica, e dos cantís onde se asenta  a igrexa de Santa María de Castrelo.
Moitas grazas Francisco polo teu debuxo.

Un músico en Cuba

No libro "A La Habana quiero ir" publicado pola editorial Sotelo Branco, o seu autor, Ramón Pinheiro Almuinha, nos presenta un percorrido pola pegada que, os músicos emigrantes galegos, deixaron na illa de Cuba.

Entre as súas máis das dúascentas páxinas, descubrín estas fotos coas que  acompañamos a  historia do acordeonista ribadaviense Antonino Silva, que no ano 1924 fundou, nos salóns  da Unión Castellana de Cuba, en La Habana  a "Orquesta Ribadavia". Nun principio o seu repertorio limitábase ós  ritmos populares galegos, pero a medida que a súa sona medrou, tamén o fixeron as súas actuacións e xiras, polo que ós poucos, se foron decantando por temas máis bailables.

A finais da década dos vinte, nos conta Ramón Pinheiro, estas orquestas foron desaparecendo para dar paso a grupos menos numerososos, adicados exclusivamente á música bailable, polo que supoño eu, o noso acordeonista formou o seu propio grupo a "Orquesta Silva" que segundo parece amenizou todos os saraos e festas habaneras relacionadas coa emigración galega nas décadas dos 40 e 50.

O de supoño eu, é porque o libro me deixa certas dúbidas, xa que fala de Antonino, como director da banda, tal como podedes ver no anuncio; e de Antonio (acordeonista) fundador do grupo da foto. Eu supoño que serán a mesma persoa, a non ser que foran pai e fillo, ou parentes.

O radioafeccionado da vila

Como mudaron as comunicacións nestes últimos anos. Non sei se vos lembrades, pero nos anos sesenta na vila había unha centralita de teléfonos, atendida por unha muller. Ti descolgabas o aparello, e ela te preguntaba con quen querías falar. Se sabía de memoria todos os números de Ribadavia, que non sei si eran moitos ou poucos, e tamén, supoño que escoitaría  moitas das nosas conversas, polo que debía de ser unha das persoas máis informada da vila.

De feito eu lembro perfectamente  como o  número da nosa casa era o 223, e o da  miña avoa o 148. Cando tiña que chamala, simplemente descolgaba  e dicía :

- Me pones con mi abuela.

E xa estaba. Solucionado!. Sen ter que memorizar números nin nada.

Outra cousa era poñer unha conferencia. Para iso tiñas que darlle o número  e permanecer á espera, ata que te pasaba a comunicación.

Despois, todo mudou moi a presa, viñeron os teléfonos de marcación automática, os móbiles, internet,  e todas esas maravillas que disfrutamos hoxe en día, e que nos teñen  permanentemente comunicados.

Pero hai anos había algúns homes e mulleres que podían estar comunicados co mundo enteiro, sen ter que pasar polo pago da Compañía Telefonica Nacional de España, eran os radioafeccionados, e como non, en Ribadavia había un. Tratábase de  Francisco García Márquez, que emitía baixo o indicativo  EA 1 GB,  tal como podemos comprobar nesta tarxeta,  que enviaba a modo de confirmación das súas comunicacións.

Por si non sabedes quen é, direivos que tiña unha ferretería a carón da ponte de San Francisco, e levaba xunto con Fidel  Dávila o cine España (o do medio). Emitía dende a súa casa, no barrio da Estación, enfronte do bar Alfonso, e para poder obter a licencia tivera que pasar estrictos exámenes de electricidade, radio, lexislacións, e inclusive a emisión en alfabeto morse.

Penso que reside na actualidade en Vigo, segundo me contou un  dos seus fillos, Alberto.

O que son as cousas, sesenta anos despois de enviar a tarxeta, xa que ten data do 21 de Abril do ano 1952, atopeina á venda en Internet.

P. D. do 29 de Xuño. 

Hoxe tiven a sorte de atoparme en Vigo con Paco.  Francisco García Márquez, que por si non o sabedes, ten xa noventa e dous anos, pero moi ben levados. Segue en activo, e podo dar boa fe delo, xa que o acompañei á súa casa, onde me ensinou todos os seus aparellos radiofónicos en perfecto estado de revista e uso, antenas incluidas. 

Todas as tardes pasa un tempo de tertulia nas ondas, non en van é o radioafeccionado en activo máis veterano de España, e conserva o seu indicativo EA 1 GB, que no argot deles é "Galicia Bonita".

Contoume moitas cousas. Como se lle meteu o becho no corpo cando era  un cativo, ó mercar o seu pai unha das escasas radios da vila. Como facendo o servicio militar no frente de Madrid cambiaba permisos por radios de galena que el mesmo facía; ou como logrou  establecer comunicación con colegas do estado brasileiro de Minas Gerais, para coñecer o estado de saúde do Sr. Peña, que alí caera enfermo, para que a súa nai, Dona Concha, poidera organizar a súa repatriación.  

Está feito un mozo, luce na chaqueta con orgullo a insignia de ouro da URE (Unión dos Radioafeccionados Españoles), pero ás veces o seu sorriso muda en tristeza polo recente pasamento da súa dona Inés. 

Sorprendeuse moito de que unha das súas tarxetas estivera á venda en Internet.

D. Basilio Álvarez no Club

Esta mañá sorprendeume Lolín Lira con esta fermosa foto sacada nos xardíns que había en tempos na traseira do Club. E o que é máis importante aínda,  a imaxe viña acompañada como é habitual nos seus envíos, dunha espléndida  información, non en van, ela é unha das persoas que máis sabe da historia da nosa vila.
A foto, coma vos dicía, esta feita no Club, co gallo dunha cena que houbo en honor do cura agrarista Basilio Álvarez, que aparece con sotana sentado no centro. Os retratados sentados, son comezando pola esquerda: Ramón Freijido, que daquela era o secretario do Club; o avó de Lolín, Jesús Pousa que era o rexedor municipal; D. Basilio; Manuel Padrón, presidente da sociedade; e Benito Araujo que era o tesoreiro. Non sabemos quen é o home que aparece sentado á dereita de todo cunha camelia no ollal, e o mesmo sucede cos dous homes que flanquean ós que están de pé. Xa que os tres do centro son de esquerda a dereita Gregorio García; Modesto Sánchez, o gaiteiro, e Manuel Freijido, tamén cunha una camelia na botoeira.
A foto segundo nos conta Lolín é do año 1928, que foi cando nomearon a  Basilio Álvarez socio de honra do Club,  "por haber contribuido con su ilustre personalidad a la inauguración del primer ciclo de conferencias organizado por esta sociedad", tal como se recolle no Libro de Actas nº 3 desta sociedade, con data do 31 de marzo do ano 1928.
Grazas Lolín.

A fábrica de galletas

Atopei esta grata sorpresa o outro día dando unha volta por aí. En concreto no blog titulado "Galicia Agraria", publicado por Ángel I. Fernández, onde aparece nunha entrada titulada "Galleteros gallegos 2".

O que vedes son dous anuncios publicitarios, feitos a  principios dos anos cincuenta, de dúas marcas de galletas ribadavienses, "Galletas Solita" e "Galletas Celta",  fabricadas por  Adolfo Martínez Rodríguez.

Eu a verdade, é a primeira noticia que teño desta fábrica, que ten a ousadía de incorporar no seu "marketing" á fermosa actriz  Lauren Bacall.

Si sabedes algo máis do asunto este das galletas, ou de D. Adolfo Martínez, deixade algún comentario, e mentres tanto non deixedes de botarlle unha ollada a este blog do que vos falo, xa que ten artigos moi interesantes, coma os relacionados cos viños, e o cornezuelo do centeo, do que falabamos días atrás.

Ribadavia que es el pueblo

Aquí temos outra das postais desta serie editadas por Canda a principios do século XX. A verdade moito non hai que dicir dela xa que é un dos enfoques típicos da vila. Sacada  dende a ponte de S. Francisco cara a extramuros. 

A auga do Avia daquela ía  encorada grazas á presa do muíño que alí había, o que facilitaba, como vimos noutras fotos anteriores, incluso os paseos en barca.

Proba de que debía de haber  ambiente ó chegar o verán  nas beiras do río, é ese templete, ou cenador instalado nunha das fincas que lindan con el. Os seus  propietarios disfrutarían da frescura e da humidade do Avia cando organizasen  merendas  e ceas estivais no xardín, ó tempo que contemplaban desde certa altura o discorrer das augas mainas.

As casiñas de Javier

Non sei si foi este ano pasado ou o anterior, cando un día Javier "O Ferreiro", colleume por banda na Magdalena, e levoume ó seu taller, onde me ensinou algunhas destas pequenas obriñas de arte, que el fai ós poucos, para ir matando o tempo, coma quen non quere a cousa.

O certo é que con algunhas caixas de froita, e sen máis axuda que un pouco da súa memoria, e algunha ferramenta, Javier amosa a súa boa man para estas cousas.

Non están todos, pero veredes algúns dos edificios máis senlleiros da vila, ou máis ben do Barrio Xudeo,  ou mellor dito, os  do mundo de Javier, incluindo a súa propia casa, convertida en casa de bonecas, para a ledicia dos máis pequenos.

O que non sabía é que as gravase nun video e as tivese colgadas  en Internet.

Felicidades Javier polo teu traballo, e a seguir así.